Vladimír Preclík (1929, Hradec Králové – 2008, Praga) Rzeźbiarz, snycerz, malarz, pedagog, polityk i pisarz. Po wyuczeniu się na snycerza studiował w latach 1946–1950 w Wyższej Szkole Przemysłowej Rzeźbiarsko-Kamieniarskiej w Hořicach, a następnie w Wyższej Szkole Rzemiosła Artystycznego w Pradze (1950–1955) w pracowni Josefa Wagnera. Był członkiem grupy Trasa 54 (od 1960 roku działającej jako Trasa). W 1966 roku otrzymał nagrodę międzynarodowego jury na wystawie w Slovenj Gradcu (Jugosławia), a w 1968 roku nagrodę Jamesa Akstona na 34. Biennale w Wenecji. Preclík był aktywnym działaczem publicznym. Już w latach 60. XX wieku organizował słynne Międzynarodowe Sympozja Rzeźby w Hořicach. W latach 60. stał się znany dzięki swoim drewnianym rzeźbom, w których łączył starą tradycję snycerską z nowymi tendencjami ówczesnej rzeźby. W przeciwieństwie do swoich kolegów z pokolenia nie używał jednak sztucznych ani znalezionych materiałów. Pojawiły się one dopiero w późniejszych asamblażach, w których łączył ręcznie rzeźbione drewno ze skórą, futrem czy szkłem. W swojej twórczości komentował kwestie społeczne (seria „Trony”). Mniej liczne są jego kamienne rzeźby. Jego pierwsza realizacja w przestrzeni publicznej pojawiła się w ramach libereckiego sympozjum "Rzeźba w mieście" w 1969 roku. Z nowszych projektów znaczące było jego zaangażowanie w powstanie parku rzeźbiarskiego Drogi Krzyżowej w Kuksie, którego otwarcia w 2008 roku nie dożył, a jego projekt został zrealizowany post mortem przez rzeźbiarza Zdeňka Hejla.