(1942–2014) Jubiler, rzeźbiarz. Po nauce w Szkole Średniej Artystycznej - Biżuterii w Jabloncu nad Nisou na kierunku grawerowanie metali, kontynuował studia na Szkole Wyższej Rzemiosł Artystycznych w Pradze, na kierunku metal i biżuteria (1961-1967). Na tej szkole był również habilitowany na profesora nadzwyczajnego w roku 1990, a w roku 1994 został habilitowany na profesora. W latach 2003-2007 pełnił funkcję kierownika Katedry Sztuki Stosowanej na Szkole Wyższej Rzemiosł Artystycznych w Pradze. Od 2008 roku jest kierownikiem atelieru META/LL/UM na Uniwersytecie Zachodnioczeskim w Pilźnie. K. V. Novák zapisał się w historii czeskiej sztuki jako pośrednik form sztuki kinetycznej i tech-artu. Jego pierwsze znaczące realizacje w przestrzeni publicznej miały miejsce na kultowej wystawie plenerowej pod tytułem Rzeźba i Miasto w Libercu w 1969 roku, gdzie zaprezentował trzy rzeźby kinetyczne. Kontynuował zasadę kinetyczną także w swoich rzeźbach w latach 70. i 80. XX wieku, kiedy to jego rzeźby przekształciły się w konstrukcje stalowe. Niezależnie od tego, czy nazwy (np. „Pošuk vlajkohonosný”, 1988), czy opracowanie i spektakularne demonstrowanie dzieł, którym towarzyszyły światło i dźwięk poruszających się obiektów Nováka, prezentowały one wywrotowe i neodadaistyczne zasady w czeskim środowisku normalizacyjnym. W latach 70. i 80. się również bardziej intensywnie poświęcał produkcji biżuterii. W nich także kodował zasady ruchu, humoru i tendencji konstruktywistycznych. Novák z brawurą poruszał się zarówno w obszarze małych rzeźb i biżuterii z drutu, jak i w formach większych i monumentalnych, które reprezentuje prawdopodobnie najsłynniejsza realizacja Nováka - gigantyczny Metronom w praskiej Letnej z 1991 roku.