Nieskończoność liczb

2014

technika mieszana, stal, napęd cyfrowy, stal lustrzana, cyfry, 50 × 50 × 25 cm

zakupiono w 2020r. przy wsparciu Ministerstwa Kultury Republiki Czeskiej

Dwa kinetyczne obiekty wykonane z polerowanej stali. Jeden z nich zawiera liczby pierwsze od 2 do 97 oraz cyfrę 1, ułożone w meandrującej strukturze. Drugi obiekt, o podobnym kształcie, zawiera pozostałe liczby z ciągu. W regularnym rytmie te meandrujące wycięcia poruszają się w górę i w dół, przez co cyfry się wynurzają lub zapadają. Miejsca zajmowane przez liczby i ich rytmiczny ruch w górę i w dół wzbudzają pytania interpretacyjne. Liczby pierwsze są szczególne, ponieważ są podzielne tylko przez jeden i przez samą siebie. Ta niepodzielność może przywoływać skojarzenia z wyjątkowością i oryginalnością. W tym sensie liczby pierwsze można postrzegać jako wyjątkowe zjawiska lub nawet jako metaforyczne przedstawienia wybitnych osobowości, które cyklicznie pojawiają się i znikają na przestrzeni historii ludzkości. Pozostawiają one po sobie znaczący ślad, na podstawie którego budowane są wartości społeczne.

Poprzez użycie cyfr artystka komunikuje się na uniwersalnym, matematycznym i semantycznie neutralnym poziomie, wolnym od bardziej jednoznacznych znaków przedstawiających. Widz może samodzielnie przypisywać własne poziomy interpretacji i procesy dekodowania cyfr oraz ich wzajemnych powiązań.

MATASOVÁ ADÉLA

(1940, Praga) Malarka, rzeźbiarka, graficzka, twórczyni obiektów i instalacji. Studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Pradze (1958–1964). Wystawia samodzielnie od 1971 roku, a zbiorowo od 1969 roku, przy czym jej dzieła były licznie wystawiane również za granicą, w Niemczech, Wielkiej Brytanii, Belgii, ale przede wszystkim w USA. Od 1990 roku pracowała jako pedagog na praskiej Wyższej Szkole Rzemiosła Artystycznego (w pracowni przestrzennej twórczości tekstylnej i technik alternatywnych), a w 2000 roku nauczała jako wizytująca wykładowczyni na University of Colorado w Boulder. W latach 2004–2005 pełniła funkcję prorektor ds. działalności artystycznej w Akademii Josefa Škvoreckiego, a w latach 2005–2012 pracowała na Wydziale Sztuki i Designu Uniwersytetu Zachodnioczeskiego w Pilźnie, gdzie współtworzyła pracownię twórczości przestrzennej i intermediów. Twórczość Adéli Matasovej od początku związana jest z podejściem konceptualnym. Po aksamitnej rewolucji zareagowała na rodzące się w tamtym okresie nowe kierunki artystyczne, co przejawiało się przede wszystkim w pracy z przestrzenią, powtarzalnością i intermedialnością. Jej instalacje z lat 90. XX wieku są umieszczane w monumentalnych przestrzeniach i różnorodnych formach architektury, takich jak kamienne mury średniowiecznych zamków, stajnie, ratusze i podobne wnętrza, ale także w przestrzeniach zewnętrznych. Jej ulubionym materiałem jest metal, a zwłaszcza cienka polerowana blacha, która działa jak lustro. Często wykorzystuje blachę do tworzenia konstrukcji przypominających peryskopy. Oprócz wielkoformatowych prac rzeźbiarskich i instalacji przestrzennych, Matasová znana jest również z podwieszanych obiektów kinetycznych napędzanych silnikami elektrycznymi lub oprogramowaniem; i tutaj częstym elementem są efekty lustrzane, elementy zaskoczenia i zmienność materiałów.