(1968) Artystka tworząca obiekty. W latach 1986–1988 studiowała na Moskiewskiej Akademii Sztuk Pięknych im. Surikowa, a następnie kontynuowała naukę na Akademii Sztuk Pięknych w Pradze w latach 1988–1994 w pracowniach grafiki, tendencji konceptualnych i twórczości multimedialnej. Indywidualnie wystawia od 1992 roku, zbiorowo od 1994 roku. W latach 1999–2000 uczestniczyła w jednym z najważniejszych międzynarodowych programów rezydencyjnych – DAAD Artist-in-Berlin. W 1993 roku otrzymała nagrodę Alexander Dorner Prize w Hanowerze, a w 1996 roku została laureatką Nagrody Jindřicha Chalupeckiego. Jej prace znajdują się w zbiorach instytucjonalnych i prywatnych, m.in. w Narodowej Galerii w Pradze, Europejskim Banku Inwestycyjnym w Luksemburgu czy brneńskiej Fait Gallery. Vincourová nie stosuje tradycyjnych metod rzeźbiarskich. Jej dzieła często mają charakter tymczasowy lub zmienny. W instalacjach bada możliwości wnętrz – czasem interweniuje radykalnie, innym razem subtelnie. Chętnie korzysta z materiałów nierzeźbiarskich, szczególnie z nadmuchiwanych obiektów wykonanych z PVC i tkanin syntetycznych, które można postrzegać jako przeciwieństwo klasycznej rzeźby z jej trwałym, stabilnym rdzeniem uzyskiwanym przez usuwanie materii. W swojej wczesnej twórczości reagowała na wzrost społeczeństwa konsumpcyjnego, podejmując tematykę przedmiotów masowej konsumpcji i przyspieszającego tempa życia – np. telefonów komórkowych, kart płatniczych itp. W późniejszych pracach pojawiają się przedmioty codziennego użytku, takie jak gumki, zamki błyskawiczne, pianka, tekstylia... Jej twórczość nadal pozostaje zaangażowana – porusza kwestie konsumpcjonizmu, feminizmu i ekologii.