(1951) Artystka wizualna, pedagożka, kuratorka. Studiowała język czeski i literaturę na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Ostrawskiego, a doktorat w tej samej dziedzinie uzyskała na Uniwersytecie Masaryka. Pracowała jako adiunktka w dziedzinie dydaktyki na Uniwersytecie Ostrawskim, koncentrując się na komunikacji mentalnej z dziełami sztuki drugiej połowy XX wieku. Jej zawodowe zainteresowania obejmują także procesualność w sztuce konceptualnej, arteterapię i artefiletykę. Zainteresowanie aspektami konceptualnymi budowała poprzez osobiste kontakty ze śląskimi konceptualistami Janem Wojnarem, Karlem Adamusem i ich teoretykiem Jiřím Valochem – zwłaszcza podczas swojej pracy nauczycielki w Trzyńcu na początku lat 70. XX wieku. Tam poznała również artystę Milana Lasotę, którego później poślubiła. Twórczość Lasotovej od początku odróżniała się od analitycznego konceptualizmu – skłaniała się ku liryzmowi z wyraźnym odniesieniem do motywów przyrody, uzupełnianych krótkimi tekstami inspirowanymi tradycjami wizualnymi Wschodu. Inspiracje japońskim haiku przekształcały się u niej w proste, kolorowe transkrypcje, które później ewoluowały w stronę minimalistycznych geometrycznych monochromów. Dzięki wykorzystaniu akwareli, haftów, odbitek i delikatnych form graficznych twórczość Dáši Lasotovej można określić mianem poezji wizualnej.