(1977) Malarz, poeta, pedagog. Studiował na Uniwersytecie Palackiego w Ołomuńcu, następnie w Berlinie na Uniwersytecie Humboldta i Universität der Künste. Uczył malarstwo w czeskich i amerykańskich szkołach artystycznych. Wystawia samodzielnie od roku 2001. Dużą część twórczości Formana zajmuje konceptualizacja ludzkiej twarzy. Malarz ingeruje w pierwotną fizjonomię, która w jednym miejscu mniej, w innym więcej, przekształca się w zwierzęce pozy. W tych hybrydowych konstrukcjach człowiek zamienia się w zwierzę, najczęściej małpę, ale też np. sowę czy kota. Surrealistyczne głowy, często nawet o potwornym wyglądzie, umieszczone są najczęściej w mrocznym otoczeniu. To połączenie antropo-zwierzęcej formy, mrocznego otoczenia może mieć kilka poziomów interpretacji. Jednym z nich jest obszar nieświadomości, w którym obecne są punkty sygnałowe związane z naszym pochodzeniem z królestwa zwierząt. Ściśle przenikające się oblicze człowieka i zwierzęcia charakteryzuje się przepuszczalnością i ścisłym powiązaniem. Kolejnym rozpoznawalnym aspektem jest kolażowe złożenie różnych fragmentów twarzy w jedną całą twarz, przez co malarz zaburza skalę poszczególnych części w stosunku do siebie i zwykłe przejawy procesów poznawczych, np. ruchy oczu w różnych kierunkach jednocześnie lub wzajemnie niepowiązanych grymasów twarzy. W ten sposób powstaje wielokolażowa karykatura twarzy, w której mieszają się różne efekty emocjonalne i zostaje zakłócony schemat zwykłego postrzegania twarzy jako przewidywalnej konstytucji psychologicznej, której obszar komunikacyjny znamy i potrafimy odczytać (ruchy oczu lub głowy, grymasy itp.). Trzecią charakterystyczną pozycją malarstwa Formana jest uchwycenie dzieci i ich świata. Autor odchodzi tu od deformacji czy hybrydyzacji ciał zwierząt i ujmuje postacie dzieci w bezpośrednich transkrypcjach. Niemniej jednak także tutaj odnajdujemy motywy pewnego, mniej inwazyjnego zaburzenia fizjonomii, na przykład w postaci opadającego cienia liści kwiatka pokojowego.