(1977) Malarz, poeta i pedagog. Studiował na Uniwersytecie Palackiego w Ołomuńcu, a następnie w Berlinie na Uniwersytecie Humboldta i Universität der Künste. Uczył malarstwa na czeskich i amerykańskich uczelniach artystycznych. Wystawia indywidualnie od 2001 roku. Znaczną część twórczości Formana zajmuje konceptualizacja ludzkiej twarzy. Artysta ingeruje w pierwotną fizjonomię, która mniej lub bardziej przekształca się w formy zwierzęce. W tych hybrydowych konstrukcjach człowiek zamienia się w zwierzę – najczęściej małpę, ale też sowę czy kota. Fantastyczne głowy, często o wręcz monstrualnym wyglądzie, osadzone są zazwyczaj w ciemnym tle. To połączenie formy antropo-zwierzęcej z mrokiem niesie ze sobą wiele możliwych interpretacji. Jedną z nich jest sfera nieświadomości, w której obecne są sygnały związane z naszym pochodzeniem ze świata zwierząt. Przenikanie się ludzkiej i zwierzęcej twarzy symbolizuje przepuszczalność i ścisłe powiązanie. Kolejnym charakterystycznym aspektem jest kolażowe komponowanie różnych fragmentów twarzy w jedną całość, przy czym malarz zakłóca skalę poszczególnych części względem siebie i typowe przejawy procesów poznawczych, na przykład poprzez jednoczesne ruchy oczu w różnych kierunkach lub wzajemnie niepowiązane grymasy twarzy. Powstaje w ten sposób wielokolażowa karykatura twarzy, w której mieszają się różne efekty emocjonalne i zostaje zakłócony schemat zwyczajowego postrzegania twarzy jako przewidywalnej konstrukcji psychologicznej, której pole komunikacji znamy i potrafimy odczytać (ruchy oczu, głowy, grymasy i tym podobne). Trzeciem wyrazistym nurtem malarstwa Formana jest uchwycenie dzieci i ich świata. Tutaj autor odchodzi od deformacji czy zwierzęcych hybrydyzacji ciała i przedstawia dziecięce figury w bezpośrednich transkrypcjach. Mimo to również tutaj znajdujemy motywy pewnego, mniej inwazyjnego, naruszenia fizjonomii, na przykład padającym cieniem liści rośliny doniczkowej.