(1884–1965) Malarz, grafik, ilustrator. Studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Pradze (u Vlaha Bukovaca i Františka Thielego), lecz został z niej wydalony. W 1906 roku odbył podróż po Europie z Emilem Fillą i Antonínem Procházką. Podczas pobytu w Berlinie zetknął się z twórczością Maxa Liebermanna oraz z Berlińską Secesją, co wywarło na niego duży wpływ. W 1907 roku wziął udział w pierwszej wystawie grupy Osma w Pradze, gdzie zaprezentował najliczniejszy zbiór prac. W przeciwieństwie do większości członków grupy, Feigl skłaniał się ku tematom duchowym i biblijnym. Brał udział w wystawie „Skupiny výtvarných umělců” w 1912 roku i w wystawie grupy Tvrdošíjní w 1921 roku. Wraz z innym niemieckojęzycznym czeskim malarzem Maxem Kopfem założył grupę Junge Kunst, która później przekształciła się w Prager Sezession. Feigl dużą część życia spędził za granicą – w Berlinie, Nowym Jorku, a po nazistowskich represjach w 1939 roku osiadł na stałe w Londynie. Jego twórczość jest ważnym świadectwem niemieckiej awangardy na terenie Czech. Zajmował się portretem, pejzażem i tematyką figuralną, nigdy jednak nie przeszedł do abstrakcji. Tematycznie inspirowały go zarówno miasta, jak i krajobrazy – malował wnętrza kawiarni, zaułki starej Pragi czy okolice Berlina. Jako artysta żydowski podejmował również tematykę żydowską. Pracował także jako ilustrator, m.in. do książek Jaroslava Haška, Ivana Olbrachta i Vítězslava Nezvala.