Już podczas studiów na Akademii Sztuk Pięknych w Pradze w latach 1952-1958 poznał wielu swoich przyszłych bliskich współpracowników, z którymi występował na Praskich Konfrontacjach. Początki twórczości Aleša Veselégo sięgają końca lat 50. XX wieku, kiedy powstawały fantazyjne, ekspresyjne obrazy egzystencjalne. Oprócz obrazu, rysunku i grafiki, w 1959 roku zaczął poświęcać się asamblażom i obiektom, w których wykorzystywał nietradycyjne materiały i techniki. Wynikiem były abstrakcyjne przedmioty, które swoją brutalnie spontaniczną koncepcją materii przedstawiały charakterystyczną pozycję czeskiego wkładu w europejski informel, co było ujawnione w 1960 r. przez tak zwane Konfrontacje I i II. Druga z nich konała się w atelierze Aleša Veselégo. Szereg stygmatyzujących obiektów z bodźcami i kolcami ma pęknięcia przypominające otwarte rany, jak gdyby przeszły bolesny proces, który uduchowił ten materiał i stworzył cenną relikwię. Stopniowo w jego dziełach pojawiają się spawane rzeźby, które nadal wywierają ekspresyjny nacisk swą zniszczoną masą.