Już podczas studiów na Akademii Sztuk Pięknych w Pradze w latach 1952-1958 poznał wielu swoich przyszłych bliskich współpracowników, z którymi później występował na Praskich Konfrontacjach. Początki twórczości Aleša Veselégo sięgają końca lat 50. XX wieku, kiedy tworzył fantazyjne, ekspresyjne obrazy egzystencjalne. Oprócz malarstwa, rysunku i grafiki, w 1959 roku zaczął zajmować się asamblażami i obiektami, w których wykorzystywał nietradycyjne materiały i techniki. Wynikiem były abstrakcyjne przedmioty, których brutalnie spontaniczna koncepcja materiału będzie charakterystyczna dla czeskiego wkładu w europejską sztukę informel, który uwidocznił się w 1960 roku podczas tzw. Konfrontacji I i II.

Druga z nich odbyła się w atelierze Aleša Veselégo. Seria Obiektów stygmatyzujących z cierniami i kolcami pokryta jest pęknięciami przypominającymi otwarte rany, jakby poddano je bolesnemu procesowi uduchowienia materiału i w ten sposób stworzono cenną relikwię. W twórczości Veselego zaczęły pojawiać się również rzeźby ze spawów, w których ekspresyjna natarczywość zniszczonego materiału wciąż wywiera wpływ.

Ta faza osiągnęła swój szczyt w latach 1967–1968, wraz z monumentalną rzeźbą „Kadisz", która powstała podczas Sympozjum Form Przestrzennych w Ostrawie. Aleš Veselý cieszył się już wtedy międzynarodową renomą, lecz wszystko zmieniło się w 1968 roku.